ยอมรับครับว่าผมเป็นคนชอบ ของที่ตกแล้วแตกมากทุกอย่างนะเช่น ไห ตุ่ม แจกัน แก้วน้ำหรือ เครื่องปั้นดินเผา เมื่อก่อนอยู่บ้านแม่ที่ปากน้ำเก็บสะสมไว้หลายไห (หรือเรียกว่า อัน) ไม่ว่าจะเป็นไห กระเทียม ไห ผักกาดดอง ไหเต้าเจียว หรือไหปลาร้า มีโอกาสไปที่ไหน โดยเฉพาะทางอีสานใต้ถุนบ้านจะมีไหพวกนี้เยอะครับ บางครั้งเขาก็ไม่ได้ทำไรแล้ว ผมว่ามันทรงคุณค่ามากนะ วันนี้เลยถ่ายรูปมาอวดสักหน่อย

มีหลายแบตั้งประดับไว้ที่ศาลาของพวกนี้โบราณมากแล้ว อย่างไหกระเทียมใบเล็กอายุก็น่าจะเกิน 50 ปีเห็นจะได้ครับ เป็นไหเคลือบนะ

หลายคนอาจจะเห็นความงามและคุณค่าในตัวของพวกนี้ รุ่นหลังๆมาของที่เป็นพลาสติกเข้ามาแทนที่เยอะครับแต่ยังทำรูปแบบเหมือนไหเหมือนตุ่มกันผมมองดูแล้วแปลกดี

ตอนนี้ศาลาที่บ้านเป็นที่เก็บของไปแระ แต่ก็ยังมีกลิ่น ไอของความโบราณอยู่เย็นสบาย เป็นที่สังสรร สมัยผมเรียนหนังสือ (ซ่องสุม) ใครออกจากบ้านไปไหนเหตุผลที่อ้างสำหรับเพื่อนคือมาบ้านไอ้ ปัท 55 นึกแล้วตลก

สำหรับงานศิลป์ แต่งสวนรูปแบบใหม่ คิดแบบโดยเด็กรุ่นใหม่ ผมกับพี่สาวก็ชอบครับให้ความเพลิดเพลิน สบายใจ อย่างควายยิ้ม มาครั้งแรกดัดฟัน อยู่ไปๆมาๆที่ดัดฟันหลุด (ผุเพราะเป็นลวด )55 พี่สาวชอบของพวกนี้ครับ

ต้นไม้ที่บ้านแม่ก็โบราณซะเป็นส่วนใหญ่อย่างต้นมะพลับ เนี่ย เด็กๆขึ้นอยู่หลังบ้านปู่ไปเก็บทุกวันมาทานอร่อยดี สมัยนั้นเรียกว่าตะโก แต่พอมาหาหลักฐาน ในเน็ตถึงรู้ว่าเป็นมะพลับยอดดำ ของหายากครับในเวปผมก็ขายนะ

ต้นไม้สมัยใหม่ก็มีกับเขาเหมือนกันครับ ผีเสื้อราตรี ปลูกกันมานานมากแล้วโทรมไปพอหน้าฝนก็ออกมาใหม่ มองดูก็สวยงามดี ก็จบคุยกันหลังงานสวนเรื่องไหๆๆก่อนนะครับ